غیر از هنر که تاج سر آفرینش است ، بنیاد هیچ منزلتی پایدار نیست !
واژه هنر در گذر زمان در برگیرنده ی مفاهیم مختلفی بوده و بزرگان علم و ادب نیز گاه به همان مفهوم نیک و خوب و گاه برای بیان فنون و تواناییهای خاص فیزیکی ، به کار برده اند . به هر حال هنر بیانگر فضایل و کمالات و تواناییهای بیان افکار ، احساسات و تخیلات به شکلی زیبا و متعالی است که ماندگارترین حالات را در مخاطبان خود ایجاد و جاودانه می نماید .
هنر علاوه بر بیان افکار و احساسات که با تفریح و لذت نیز همراه می باشد ، دارای نقش بسیار درخور توجهی است و می تواند در یادگیری و آموزش و پرورش و رشد شخصیت افراد جامعه ، بهبود رفتارهای اخلاقی و اجتماعی و رها شدن فشارها و تعارضات روانی در خود هنرمند و مخاطب و به عبارتی بهداشت روانی جامعه ، نقشی بی بدیل داشته باشد ؛ چنانکه «قطعه شعری زیبا و پرمعنی می تواند عواطف آدمی را تحت تأثیر قرار داده و وجدان خفته را بیدار سازد . حیات را در نگاهش جلوه ای دیگر بخشد . گرایش ویژه ای را در وی ایجاد و تقویت نماید ، به رفتارش شکل بخشد و آنرا در جهت هدفهایی مشخص سوق دهد . قطعه ای موسیقی می تواند به سهم خود ، احساسات ویژه ای را بارور سازد و به انسان شور و حرکت بخشد و گاه توأم شدن شعری مطلوب با آهنگ و صدایی دلنشین ، همراه با موسیقی مناسب ، سرودی جذاب و مفید را عرضه نماید که برای توده ی جامعه ، از تأثیری عمیق تر و کارآمدتر برخوردار خواهد بود... از این رو ضمن تأکید بر نقش هنر و ضرورت کاربرد سنجیده و برنامه ریزی شده آن در آموزش و پرورش و بهداشت روانی ، به مفهوم کلی ، براستفاده مناسب از هنر در جهت پرورش ابعاد اخلاقی و معنوی شخصیت انسان ، تقویت ایمان مذهبی و روحیه اعتقادی ، نگرش توحیدی و گرایش به ارزشهای اصیل آن تأکید می گردد.»
اینکه هنر امری فطریست و به صورت بالقوه و به میزانهای متفاوتی در افراد وجود دارد ، شکی نیست اما برای پرورش آن و بالفعل شدن ، بی شک نیاز به شناسایی و آموزش می باشد که به یقین از همان سالهای آغازین حضور کودکان در محیطهای آموزشی (کودکستانها) و پس از آن تا پایان سالهای آخر دوره ی متوسطه ، به عهده ی آموزش و پرورش می باشد . هرچند نهادهای دیگری مانند کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ، فرهنگ و ارشاد اسلامی ، حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی ، نهادهای خصوصی و ... به موازات آموزش و پرورش ، به اهداف مورد اشاره می پردازند، اما نباید فراموش کرد که در همه ی شهرها و به ویژه در روستاها چنین امکاناتی وجود ندارد .